Facebook

Ik terg mijn nog slaperige brein met mijn droomontbijtje: verschillende soorten kaas, warme broodjes, zelfgemaakte jam, die echte croissants en een zachtgekookt eitje. Dan lekker natafelen met vers fruit en thee drinken tot het tijd is voor de appeltaart. Ik schrik op van de rits van mijn tent die open gaat. Nomaden kloppen nooit. Het is tijd, laat het stralende gezicht van de oude Mongool me weten. Ik kruip mijn slaapzak uit en volg mijn gastheer naar het kookstel dat voor zijn ger staat. Mijn ontbijtfantasie valt in duigen bij de aanblik van het geblakerde object in de kooltjes. Op het menu staat geitenkop.

Het hele gezin staat om het kookstel heen en helpt met het bereiden van het ontbijt. Ze hebben honger. Ook ik werd wakker met trek, maar moet de aanblik van de geitenkop nog even verwerken. Verderop staan de vermoedelijke familieleden van deze geit luidkeels te mekkeren. Tsja, ik geeft ze geen ongelijk, want erg fraai ziet het er niet uit. Voor het eten klaar is, drinken we veel zoutige melkthee, want een geitenkop is niet zo snel klaar. Het is een heel proces (zie recept onderaan).

Het is mooi te zien dat eten niet altijd een kwestie is van even een kastje open trekken. Als je wilt eten, dan moet je ervoor werken en geduld hebben. Na een uur wachten in mentale voorbereiding op een geitenkop, voel ik me enigszins klaar voor dit culinaire experiment. Maar zodra ik me met het gezin buig over de pan valt het me op dat de geitenkop is achtergebleven in de pot. Ik geloof dat die bewaard wordt voor de lunch. Ondanks dat ik inmiddels bereid was alles te eten, klaag ik niet als ik gewoon wat vlees van botjes mag kluiven en aardappels mag eten, ook al is het nog maar half 9 's ochtends. Hongerig vallen we aan met grote messen in de hand. Het is nog fris buiten, maar in de ochtendzon naast de rokende kachel en met uitzicht over de omliggende graslanden is het toch een echt feestmaal.

Het kluiven om me heen gaat heel grondig en snel verschijnt er een stapeltje keurig witte botjes naast de bak. Ik ben zelf wat minder bedreven in de pezen en vetbobbels, maar ik doe er mijn best op terwijl ik me afvraag wat een Mongool zou vinden van een familiepak waterige kipfilet uit de Nederlandse supermarkt. Intussen probeer ik met handen en voeten te vertellen dat ik jarig ben, maar het komt niet over op de familie. Ach, wat maakt het ook uit. Ik speel nog een potje dammen met de kinderen om de geitenbrij te laten zakken en stap dan weer op de fiets om de inmiddels normaal lijkende zandweggetjes te berijden. Tijdens fietsdagen, alleen in een verlaten landschap als dit, is het soms even zoeken naar motivatie. En dan vooral als ik keer op keer vastloop in het mulle zand, enorme tegenwind heb of met geen mogelijkheid de harde richels kan ontwijken. Vandaag houd ik me kinderlijk bezig met verjaardagsgedachten. Net als vroeger mag ik uiteraard bepalen wat er gegeten wordt vanavond. Papa's pizza, frietjes of barbecueën als het mooi weer is.

Om even bij te komen van al het fietsgeweld stop ik, als de zon wat minder fel schijnt, even voor een dutje. Ik leg mijn fiets neer en droom heerlijk weg terwijl een arend boven mijn hoofd cirkelt. Nee vriend, mij ga je niet krijgen vandaag. Of zou hij op zoek zijn naar een marmot? Ik word wakker van een raar gebrom vlakbij en zie dat er een kudde kamelen op mijn feestje is gekomen. Ik vind het bijzonder gezellig, maar zodra ik een beweging maak gaan de tweebulters er als een gek vandoor. Blijkbaar meer de stille genieters. Voor ik goed en wel ben opgestaan, stopt er een busje naast me en er komt een hele Mongoolse familie uit met tassen in hun handen. Ze hebben besloten hier hun barbecue te houden en mij daarbij eregast te maken. Uit een van de bloederige plastic tassen komt een flinke marmot die ze die middag geschoten hebben. Hij wordt snel en efficient uit elkaar gehaald en in de pan gegooid. Dit wordt een fijne dierentuin in mijn maag, denk ik bij mezelf. Maar zodra de marmot gaar is, kom ik erachter dat het eigenlijk bijzonder smakelijk is. Toch moet ik wel even slikken als de jongen tegenover me triomfantelijk zit te zwaaien met iets dat lijkt op de testikels van het pas geschoten beestje. Hij slaat de balletjes theatraal achterover en wijst daarna stralend naar zijn eigen onderstel. 'Wordt het daar extra groot van?' vraag ik. De hele familie barst in lachen uit en weer heb ik in deze grote leegte nieuwe vrienden gemaakt. Na het eten komt de tabakspot tevoorschijn en een oude krant. Voorzichtig scheuren de mannen een voor een een stukje krant af en rollen hun sigaretje ermee. Ik bedank vriendelijk en fiets verder de steppe op, die langzaamaan steeds groener wordt.

Het idee om zelf te bepalen wat er vandaag gegeten wordt, krijg ik niet uit mijn hoofd, dus nog geen uur na de late marmottenlunch verlaat ik de weg, hobbel een eindje door een heideveld en zet mijn tent op tussen twee heuvels. Terwijl de zon langzaam ondergaat en de hele vallei in een prachtige geeloranje gloed wordt gedompeld, zit ik heerlijk in het gras te prutsen met mijn vegetarische noedelgerecht, wat ineens absurd gezond lijkt. Als ik zit te eten, hoor ik van achteren het diepe geluid van een naderende motor. Nieuwsgierig sta ik op, maar in plaats van een motorrijder zie ik een grote kudde paarden de berg af komen denderen. Als ze mij zien, houden ze abrupt halt. Even sta ik daar, oog in oog met zo'n 15 paarden. Maar dan neemt het witte paard de leiding en stormen ze verder. In de schemering is het een adembenemend gezicht en terwijl mijn noedels koud worden sta ik doodstil te kijken tot er van de kudde niets meer te zien is dan een stofwolk in de verte.

Deze veertiende augustus was zeker geen doorsnee verjaardag, maar met zulke mooie ontmoetingen en een bijna ontroerende traktatie van moeder natuur was het misschien toch de mooiste dag van het jaar.

 

Recept Mongoolse geitenkop

Men neme een verse geitenkop en legge deze in een groot open vuur tot de kop goed zwartgeblakerd is. Vervolgens schraap je hem met een scherp mes schoon en herhaal je het proces voor de lastige stukjes. Daarna kook je de kop in kokend water helemaal schoon en leg je de kop in een nieuwe pan kokend water met zout. Hieraan voeg je een kilo restvlees en botten aan toe en een handvol aardappelen. Terwijl dit kookt schep je met een lepel het schuim van het brouwsel en wacht je tot de aardappelen en het vlees gaar zijn. Ondertussen blijf je hout, dierenpoep of overtollig huisvuil in de kachel gooien om het vuur wakker te houden. Tot slot dek je het geheel af met deeglappen die je van bovenaf met kokend water begiet. Vervolgens dek je dit tien minuten af met een deksel of een andere pan en schep je de hele inhoud over in een nieuwe pan of bak. Je roept de hele familie, zoekt  een aantal scherpe messen en een verdwaalde lepel en gaat op houten krukjes rond de pot zitten. Eet smakelijk!

Social links powered by Ecreative Internet Marketing