Facebook

Ik kijk nog een keer over mijn schouder. Mijn vriendin Elske en zusje Anne staan met een arm om elkaar heen te zwaaien naast mijn twee vrolijke huisgenoten Tom en Nick. De altijd vrolijke, scheelkijkende fruitsverkoopster kijkt me vragend aan terwijl ze met haar bakfiets langs me heen rijdt. Ook zij fietst elke dag met een zware lading door de hitte, al is het steeds hetzelfde rondje en weet iedereen in de straat wie zij is. Ik rij de hoek om, straat uit en nog een keer dwars over dat levensgevaarlijke kruispunt naar District 10 voor ik in een lange streep Saigon uit fiets. Na 2.5 jaar verlaat ik huis en haard op mijn tweede grote fietsreis. Bestemming: India. Hoe: Per fiets. Route: Geen plan. Tijdsduur: geen idee.

Precies 5 jaar geleden, op 17 juni 2012 vertrok ik uit thuishaven Zwolle. Hier lees je hoe onwennig en klunzig de eerste dagen in het zadel waren. Ik zette bijna de heide in de fik, mijn tent stond verkeerd om, ik was als de dood ontdekt te worden, praatte met niemand en zat verstijfd en miserabel op de fiets. Het vertrouwen kwam met de dagen, maanden en jaren, dus deze reis is wat veel zaken betreft een oude bekende. Zeker in Vietnam, waar de mensen relaxed zijn en waar ik me thuis voel.

Als ik na twee uur hectiek, getoeter en dichte bebouwing eindelijk het eerste rijstveld zie, neem ik even een adempauze. Het is vreemd om te beseffend dat ik echt weg ben. Ik zal veel missen aan Saigon, mijn vrienden, de kinderen waar ik mee werkte en het lekkere eten, maar ik was wel klaar om het lawaai en de chaos achter me te laten. Het is een geweldige periode geweest, waar ik later meer over zal schrijven, maar nu is het tijd voor iets nieuws. Van Saigon uit fiets ik naar Cambodja, waar ik eerst 10 dagen ga mediteren in een vipassanacentrum. Hierna ga ik, hopelijk met hernieuwde zen en zin, schrijven aan mijn boek Noosh-e-Jaan, wat begin 2018 uitkomt. Welke locatie zou daar geschikter voor zijn dan een boomhut in de natuur vlakbij zee zou je denken? Dat dacht ik ook, dus daar gaat het gebeuren. Tot eind augustus verschans ik me daar, waarna mijn vriendin Elske zich bij me voegt en we de reis begin september echt beginnen. India is het plan, maar hoe we daar precies heen gaan fietsen, dat laten we graag over aan de wil van de dag.

Maar goed, eerst nog even naar Cambodja fietsen. De weg lijdt me westwaarts Saigon uit. Ochtendzon in de rug en op een weg die steeds rustiger wordt. Tot het geloei van vrachtwagens langzaam verstomd en ik de geluiden van het platteland tot me door kan laten dringen. Ik voel me nog wat onwennig in het zadel. Het fietsen is oke, ik weet wat ik moet doen en hoe alles werkt en ben niet bang om mijn tent ergens in de berm te planten of om water te vragen bij een huisje langs de weg. Het is meer het besef dat ik van de ene op de andere dag in een totaal ander leven zit. Weg van een gesetteld bestaan met een baan, een eigen bedrijfje, sociale verplichtingen, rekeningen die betaald moeten worden, tripjes naar de markt en duizend andere zaken die iemand met doe-drang zoals ik met de brommer door Saigon lieten scheuren. Weg van geborgenheid, zekerheid, veiligheid, bekende gezichten en de vertrouwdheid van een plek waar je de weg op je duimpje kent.

Ik lunch met rijst, 2 gefrituurde eieren en een paar plakjes komkommer en tomaat en doe een dutje in de hangmat. In Saigon wist ik de vegetarische eettentjes zo te vinden, sterker nog, er is er zowat een op elke straathoek, maar buiten de stad werkt dat natuurlijk anders. Ik doe een dutje in de hangmat, maar voel me toch nog wat onrustig. Er is geen drama, geen twijfel of onzekerheid, maar de onwennige onderstroom is voelbaar. Niet gek natuurlijk, want de omschakeling naar een nomadisch leven met weinig houvast is vrij radicaal. In de brandende hitte fiets ik over een eindeloze weg tussen de velden. Ruim 40km plat, recht en groen. Niet heel spannend, maar wel goed om in een roes te komen en de prestatiedrang te temperen. Ik hoef geen doel te behalen. Gewoon fietsen, voelen waar mijn benen aan toe zijn en stoppen waar ik wil. Cambodja blijft wel op zijn plek. Ik passeer gezellige kanaalhuisjes van hout die boven het water gebouwd zijn, met puntige kano’s eronder, kraampjes waar verse ananas, muizen en noedelsoep worden verkocht en langs rijstvelden in de diepste kleur groen die glinsteren in de middagzon.

Tegen een uur of vier vind ik het mooi geweest. Vanaf een brug zie ik een open plekje aan de rivier. Zonder twijfel keer ik om en binnen een half uur ben ik geinstalleerd, heb ik gezwommen en zit ik in het gras wortels te snijden voor mijn eerste campingmaaltijd. Hier had ik naar uitgekeken. Ik voel me vrij om te gaan en staan waar ik wil, alsof elk stukje wereld nieuwe kansen biedt. Het wordt vroeg donker in Vietnam, dus gaat het lichtknopje in mijn hoofd uit rond 8 uur ‘s avonds. Een heerlijk lange nacht met de vuurvliegjes die dansen boven mijn tent.

Social links powered by Ecreative Internet Marketing