Facebook

Klaarwakker lag ik, elk jaar opnieuw als we op zomervakantie gingen. Als klein kind al was ik er helemaal vol van en zei: ‘Tieme gaat een reisje maken’. Nu maakt Tieme weer een reisje en steekt morgen per fiets de grens tussen Turkije en Iran over. Het is twee uur ’s nachts en ik kan niet slapen. Ik heb een boel geleerd deze reis en merk tot mijn vreugde dat ik nog lang niet reismoe ben en nog steeds die kinderlijke opwinding voel voor het avontuur.

Na vijf maanden in het zadel laat ik Europa achter me. Het eerste deel van mijn reis was een boeiende en leerzame tijd. Van de zinderende Hongaarse steppe tot de ijzige Armeense bergtoppen en van luxueuze diners met chique wijn tot eenvoudige broodmaaltijden op een tapijt. Ik heb de vele gezichten van Europa van dichtbij mogen ervaren en ben ondanks de relatieve nabijheid meer dan eens tegen verrassingen aangelopen. Europa was tevens mijn startpunt, ik moest me de routine van het fietsen nog eigen maken, ik moest door een paar dalen om het zelfvertrouwen te krijgen dat ik nodig had om hier te komen.

De spanning schuift steeds verder vooruit, als ik verder oostwaarts fiets. Ik herinner me een reis die ik een jaar of vijf geleden maakte naar Roemenië en ik de gedachte om de grens met Oekraïne over te steken erg spannend vond. Nu ik er geweest ben, lijkt dit bijna absurd, maar terugkijkend realiseer ik me ik wel wat onwetendheid en vooroordelen met je kunnen doen. Ik beschouw mezelf inmiddels als een best ervaren reiziger met open vizier, maar schrok toch een beetje van dat besef. Het is eng te bedenken hoe hardnekkig die vooroordelen zijn en maar al te vaak zie ik het onderweg bij de mensen die ik ontmoet. Ik ben nog in geen land geweest waar ze me niet waarschuwden voor hun buren. Het begon al in Duitsland, waar ze vreesden dat ik Tsjechië niet heelhuids zou verlaten. Daar dachten ze hetzelfde over Slowakije, en in Slowakije vonden ze Hongarije maar al te spannend. Het laat zien hoe angstig ons wereldbeeld is en hoe snel we een land, meestal ten onrechte, onveilig noemen.

Ik ben nu op weg naar de zogenaamde 'as van het kwaad', maar ben niet meer onder de indruk. Voor zover ik weet is de Iraanse gastvrijheid legendarisch, en keren reizigers met de meest fantastische verhalen terug. Ik kan niet wachten het zelf te mogen ervaren. Ik draai me toch nog maar een keer om en probeer wat te slapen. Morgen wordt een mooie dag.
 

Social links powered by Ecreative Internet Marketing