Facebook

 

17 juni 2012 zal me altijd bijblijven als een van de belangrijkste dagen uit mijn leven. Alles waar ik voor heb gevochten, gestrest en nog veel langer over droomde begon op die zondagmiddag toen ik  Zwolle uit fietste. Nu, precies een jaar later ben ik bijna 15.000 kilometer en 21 landen verder en in die tijd is het niet alleen de reis van mijn leven geworden, het is mijn leven geworden. Tijd om terug te blikken op een jaar onderweg.

Zonder echt te beseffen waar ik aan begon, fietste ik met tranen in mijn ogen de straat uit. Verstijfd en onzeker zat ik die middag op de fiets en belandde ergens aan de Regge voor mijn eerste nacht kamperen. Ik zette prompt mijn nieuwe tent verkeerd op, was bang ontdekt te worden door een boswachter of boer en had niets te eten bij me dan pasta, knoflook en pindakaas; een maaltijd om niet te vergeten. Die nacht deed ik geen oog dicht en voelde me benauwd in mijn oranje tentje. Waar ben ik aan begonnen? Welk fantastisch leven heb ik achter me gelaten? De dagen erop wilde ik zo snel mogelijk naar het oosten, want de nabijheid van huis voelde vreemd. Auto's die ik passeerde zouden in twee uurtjes in Zwolle zijn, maar ik fietste er zo hard mogelijk vandaan. In mijn spoed vergat ik mijn ongetrainde lichaam een beetje en de dertig kilo bagage aan mijn fiets zorgde ervoor dat ik na vier dagen amper meer kon lopen. Strompelend kwam ik aan bij mijn eerste Couchsurf-adresje in de stad Osnabrück.

In Osnabrück wachtte een warm onthaal en koud Duits bier bij Frank en Ina en kon ik even bijkomen van mijn eerste onwennige etappe. Het voelde wel wat kneuzig om na 260 kilometer al voor pampus te liggen, maar na een paar dagen was ik klaar voor vertrek. De weken erop vond ik comfort bij meer families en studenten die me door die eerste spannende fase heen hielpen. Het kamperen tussendoor deed ik meestal bij boeren op het erf. Ondanks dat het vragen nog wat spannend was, kwam ik er langzaam maar zeker achter dat elke keer als ik mijn nek uitstak en die angstige stap in het duister zette, ik er enorm voor beloond werd. Vragen bij boeren om een slaapplaats op hun erf mondde bijna steevast uit in een gezellige maaltijd met interessante mensen. Als ik terugkijk op die eerste onzekere periode, voelt het alsof ik kijk naar een hele andere Tieme.

Ik herinner me het eerste moment dat ik echt besefte hoe vrij ik eigenlijk was en ik letterlijk kon gaan en staan waar ik wilde. Het was op een Tsjechische heuveltop die ik met moeite beklom op een warme julidag. Bovenaan keek ik neer op een weids landschap en voelde een vreemde soort vreugde door me heen gaan. Ik kon het wel uitschreeuwen van geluk: ik heb mezelf vrijgevochten en ben zo ontzettend trots op mezelf! En daar ging ik weer, omlaag de heuvel af en nam de eerste vage afslag naar een klein dorpje, niet wetend waar de weg naar toe ging en wat voor mensen er op me wachten. Het bleef vallen en opstaan in het begin en soms wist ik het aan het eind van de dag echt niet. Moe, zin om te stoppen, maar geen goede slaapplek kunnen vinden. Onzin, zou ik nu zeggen, maar de zekerheid om je tentje zomaar ergens te planten, groeide langzaam. Nu heb ik de angst voor het onbekende bijna van me afgeschud en heeft het plaats gemaakt voor gezonde spanning, ijzersterk vertrouwen in mijn eigen kunnen en de goedheid van mensen onderweg.

Als Nederlander is het moeilijk in te denken dat je zomaar door een wildvreemde thuis wordt uitgenodigd voor gezelschap, eten en een slaapplek. Daarom had ik me vooraf voorgesteld bijna elke dag te kamperen, maar hoe oostelijker ik kwam, hoe vaker ik simpelweg niet kon kamperen en ik als verloren zoon werd onthaald bij families met wie ik vaak maar amper kon communiceren. Op deze flow van gastvrijheid sliep ik in tandartskamers, in een garage met Iraanse werkers, boshutjes, kloostertuinen, wijngaarden, luxe villa's, studentenzolders, boerderijen, bijgebouwen van moskeeën en in kleine huisjes met de hele familie op dunne matrasjes rond de kachel. Met gastvrijheid komen de keukens, die ik net als taal en cultuur geleidelijk aan heb zien veranderen in mijn langzame vaart. Van Tsjechische knoflooksoep tot Russische borsjtsj en van simpel Kirgizisch jakvlees tot een elegante Iraanse granaatappel- en walnootstoofpot. In alle 21 landen waar ik kwam, heb ik herinneringen aan bijzonder mensen die me een kijkje lieten nemen in hun wereld en eten speelde altijd een grote rol. Ik ontmoette hun vrienden, zag hun favoriete tv-serie en probeerde me te verplaatsen in hun leven. Dit maakt de wereld elke dag wat mooier, echter en toegankelijker. Nooit meer kan ik denken aan een land in vooroordelen nu ik er op deze manier geweest ben en contact heb gelegd met de mensen. Het maakt me apolitiek en zet me aan het denken over kansen die we krijgen in het Westen. Ik voel me aan de ene kant beschamend bevoordeeld dat ik vanuit mijn luxe, westerse positie deze reis kan maken, terwijl mijn nieuwe vrienden hier slechts van kunnen dromen. Zeker omdat ik me echt gelijk voel aan mensen die ik ontmoet. Aan de andere kant maakt die oprechte gelijkheid me nederig en ongelooflijk dankbaar dat ik deze reis mag maken.

Ondanks dat ik duizend mensen ontmoet, kom ik onderweg vooral mezelf tegen. Ik ben continu in beweging maar heb veel ruimte in mijn hoofd om na te denken over mijn eigen leven. Zo zit ik vaak op de fiets met een brede grijns, soms met een traan en flitsen herinneringen voorbij van de afgelopen jaren, maar ook momenten die ik allang vergeten was. Alsof ik nu pas tijd heb om stil te staan bij momenten van liefde, verdriet, ruzies, geluk, twijfel en angst en lamlendigheid tegenover momenten van vastberadenheid en volharding. Ik heb met horten en stoten ontdekt dat ik de kracht heb. Het is me gelukt mijn plan te trekken, om te leven, te kiezen en daarvoor te vechten. Voor mezelf en mijn droom. En daar heb ik nog geen moment spijt van gehad. Ik ben bewust vertrokken en weet wat ik achterliet. Dat besef geeft kracht. Mijn thuishaven voelt rotsvast maar in beweging en ik voel me onvoorwaardelijk gesteund door een grote groep mensen die vanaf het begin achter me stonden.

Een jaar verder heb ik bijna 15.000 kilometer gefietst. Van goed georganiseerde fietsroutes langs de Donau tot een Oezbeeks ezelpad en een nagenoeg onverharde snelweg in Tadzjikistan. Elke dag is weer een verrassing en een kans op nieuwe vrienden, nieuwe ontdekkingen en verrassingen. Ik hobbel vrolijk verder naar het ruige Westen van China, dwars door Mongolië heen en dan weer China in richting Zuidoost-Azië. Deze reis is nog lang niet voorbij!

Social links powered by Ecreative Internet Marketing