Facebook

Tijdens zijn fietstocht van Zwolle naar Indonesië observeert Tieme Hermans de manier waarop mensen in andere landen met (gebrek aan) geld, tijd en aandacht omgaan. De 27-jarige journalist droomde al jaren van een lange reis zonder bindingen en met een duurzaam karakter. Hij spaarde, organiseerde wat sponsorgeld en schrijft artikelen om eenvoudig te kunnen leven tijdens zijn avontuurlijke fietstocht.

‘Kaumarjos!’ Daar gaan we weer. Met een glas wijn in de hand staat de hele familie om tafel te luisteren naar de lange toast van opa. Opa heft het glas op de hele familie, de buren én de wijnoogst van dit jaar, want dat vieren we vandaag. Ik ben fietsend beland in Georgië en kreeg de unieke kans om te helpen met de druivenpluk van een traditionele familie.

Met uitzicht op de Hoge Kaukasus sta ik naast een hele kromme oma, haar zwaarlijvige zoon en de vrolijke buurvrouw in de volle oktoberzon tussen de wijnranken. Behendig snijdt oma de rijpe druiven van de stok en mikt ze in de grote plastic emmer bij haar voeten. Ik mis nog wat snelheid, maar doe enthousiast mee in mijn eerste druivenpluk. Oma vertelt dat ze al van jongs af aan uitkijkt naar deze dag van het jaar, wanneer de hele familie, vrienden en buren met vereende kracht werken in de familiewijngaard. ‘Als klein meisje bleef ik vaak thuis on te helpen met het feestmaal en stond ik vol spanning te wachten op de paardenkarren met druiven’.
Tegenwoordig wordt de oogst met auto’s vervoerd, maar verder gaat alles nog precies als vroeger in dit oudste wijnland ter wereld: oogsten gaat met de hand, persen met de voet en de fermentatie gebeurt in ondergrondse aardewerken kruiken.

In de pauze is er heerlijk Georgisch houtovenbrood, tomaten en komkommers uit eigen tuin, kaas van de buurman en er gaat chacha rond, een sterke drank gemaakt van druivenschillen. Vrolijk oogsten we verder en ik krijg de smaak goed te pakken. Het is zwaar, maar leuk werk. De dames zijn luid met elkaar in gesprek tijdens de pluk, de mannen halen de volle emmers op en laden de druiven in hun oude Russische Lada en aan het eind van de hete middag zijn we klaar. We wassen het zweet en zand van ons gezicht in het beekje naast het land en keren tevreden terug naar het dorp met twee auto’s vol met heerlijke biologische druiven.

Thuis worden we enthousiast opgewacht door de achtergebleven dames die de hele dag hebben gezwoegd op een traditionele supra, een Georgische feestmaaltijd, uitgestald op een enorme tafel waar de hele familie aan plaatsneemt. De laatste wijn van het vorige jaar komt tevoorschijn en gedurende vele proostrondes wordt de liefde verklaard aan hun eigen producten, hun land en hun familie. Ze zijn trots en nemen de tijd te genieten van de vruchten van hun zware werk. Het vieren van de oogst is daar onderdeel van en is een belangrijke beloning voor Georgische boerenfamilies. Met een luid ‘kaumarjos’, gaat het glas de lucht in. Proost!

Ondanks de hoge werkloosheid en het gebrek aan perspectief voor veel jongeren op het platteland vind je hier een familieleven dat in ons land haast niet meer bestaat. Mensen hebben elkaar echt nodig, en dat uit zich onder meer in de haast ongeëvenaarde gastvrijheid en de warmte waarmee ik word opgenomen in de familie. Ik denk dat we best wat kunnen leren van deze manier van leven.

Social links powered by Ecreative Internet Marketing