Nagorno-Karabach: granaatappels in Aghdam

Langzaam, bijna sluipend, loop ik door de ruïnes van de stad. Alsof mijn voetstappen een soort verboden stilte doorbreken. Ben ik hier echt alleen? Een theepot, een

Fietsen tussen de ruïnes

Ik verstop vlug de geheugenkaart van mijn camera. Mijn foto’s zijn veilig, nu ik nog. Hopelijk word ik niet ontdekt door soldaten. Rustig fiets ik verder, stil om me heen kijkend.

Conflict in de Kaukasus

Na een nieuwe uitbarsting van geweld in Nagorno-Karabach, een zoveelste fragiele wapenstilstand en wilde beschuldigingen over en weer, staat het kruitvat van

Armenië: slapen op heilig gras

Donker, plechtig orthodox kerkgezang stijgt op langs eeuwenoude fresco’s van het Haghpatklooster. Een venster in de donkere, lege ruimte laat een dunne zonnestraal

Gekrenkte trots

‘Armenen bouwden de eerste computer, Armenenen vonden de MRI-scan uit en Armenië was het eerste christelijke land ter wereld’, ratelt mijn gastheer routineus.

Armeense entree

Na een mooie laatste avond bij een Azerbeidzjaanse herder in een Georgisch grensdorpje fiets ik Armenië binnen. De culturele chaos is compleet. Het ontvangst is niet heel

Armeens familieleven

Nee, ik ga niet mee naar de hoeren. Nee, jongens echt niet.’ Ik moet het drietal behoorlijk overtuigen. Ik zit in een Armeense huiskamer met vier jongens waarvan er drie mij