Nieuwe reisplannen
Saigon is mijn thuis. Na het beeindigen van mijn fietsavontuur vond ik hier een veilige haven die paste bij de dynamische levensstijl van het reizen. Hier kreeg ik de kans
Vertrek naar India
Ik kijk nog één keer over mijn schouders. Mijn vriendin Elske en zusje Anne staat met een arm om elkaars schouders heen te zwaaien naast mijn twee vrolijke huisgenoten
Curry op z’n Vietnamees
Zonder kaart en bewapend met slechts een kompas dat op mijn stuur zit geschroefd, hobbel ik over een zandweggetje langs een kanaal in de Zuid-Vietnamese
Mijn afscheidsrit uit Vietnam
Zonder teveel met de stokken te tikken, breek ik mijn tent af. Ik doe voorzichtig alle ritsen dicht en rij het bosje naast de rivier uit zo stil als dat mogelijk is met een volbeladen fiets
Zonder water de woestijn door
Ongelooflijke sukkel! Wat is nou het enige waar je echt op moet letten hier? Ik sta mezelf grondig te vervloeken als ik erachter kom dat ik mijn waterfles echt niet meer
Onrust in Urumchi
Trouw volg ik de bordjes met de vier Chinese tekens naar de miljoenenstad Urumqi in het Westen van het land. Wanneer ik de stad nader, houden de bordjes
Tibetaanser dan Tibet
Drie oude pelgrims schuifelen langzaam vooruit terwijl de stoet jongere monniken geduldig volgt. Met hun dunne armpjes geven ze geroutineerd een
Stemmen uit het riet
Fietsreizen is ontzettend lonend en mooi. Ik voel me vrij, ongebonden en rijd vol enthousiasme af op het onbekende. Totdat het moet. In China ervaar ik serieuze
Klaar met China
Vlak voor ik uitbarst, krabbel ik vlug mijn enige hoop op een papiertje: over tien dagen ben ik in Vietnam. Ik lig in mijn tent in een nauwe greppel onder een billboard
In het diepe
Opgewonden verlaat ik het Kazachse Almaty, vlieg door de woestijn heen en over de hete steppe. Melancholisch denkend aan de goede tijden in de Russische wereld loop ik
